هپاتیت C

۱۳۹۳ شنبه ۱۴ تير 9:21

نظرات : 0

خیلی از بیماریهای خارج از کبدی با هپاتیت C مزمن ارتباط دارند که ربطی با شدت بیماری کبدی نداشته و وقوع آنها امری معمول نمی‌باشد. کرایوگلوبولینیمیا: شایع‌ترین بیماری، کرایوگلوبولینیمیا می باشد. وقتی سلول‌های سفید خون توسط ویروس هپاتیت C تحریک شوند آنتی‌بادی غیرطبیعی به نام کرایوگلوبولین تولید می‌کنند که این آنتی‌بادی‌های غیرطبیعی در عروق کوچک بدن رسوب کرده و سبب ایجاد التهاب عروقی (واسکولیت) می‌شوند و می‌توانند اعضای مختلف بدن از جمله پوست، مفاصل و کلیه را درگیر سازند. این بیماری علائم متفاوتی را ایجاد می‌کنند مانند: درد مفاصل و التهاب مفاصل، لکه های ‌ برافروخته و ارغوانی رنگ خصوصاً در قسمت پایینی پاها (پورپورا)، تورم پاها به علت دفع پروتئین در ادرار و درگیری و درد عصبی (نوروپاتی). پدیده رینود نیز در این بیماران ممکن است رخ دهد. رینود عبارت است از تغییر رنگ نوک انگشتان دست و پا در اثر سرما که ابتدا سفید، سپس ارغوانی و در نهایت قرمز رنگ می‌شود. کرایو به معنی سرد می‌باشد و در آزمایشگاه کرایوگلوبولین از طریق تماس خون با سرما شناسایی می‌شود. هم‌چنین اگر التهاب عروقی (واسکولیت) در بیوپسی و نمونه‌گیری از اعضای بدن (مثلاً پوست یا کلیه) دیده شود، تأیید کننده وجود کرایوگلوبولین می‌باشد. درمان صحیح ویروس هپاتیت C می‌تواند سبب از بین رفتن کرایوگلوبولین شود.   لنفوم: لنفوم (سرطان سلول‌های لنفاوی) سلول‌های B غیرهوچکینی نیز با هپاتیت C مزمن در ارتباط می‌باشد و علت آن تحریک شدن زیاد سلول‌های سفید خون از نوع B، توسط ویروس هپاتیت C می‌باشد که سبب تولید سلول‌های B غیرطبیعی می‌شود. درمان موارد خفیف این بیماری با اینتروفرون گزارش شده است ولی اکثر بیماران نیاز به درمان‌های ضد سرطان دارند.   بیماری‌های پوست: دو بیماری‌ پوستی لیکن پلان و پورفیریا کوتانئا تاردا (porphyria cutanea tarda) با هپاتیت C مزمن ارتباط دارند که با درمان هپاتیت C (درمان با اینتروفرون) این بیماری‌ها نیز بهبود می‌یابند.   وجود اتوآنتی‌بادی: در 25% از بیماران مبتلا به هپاتیت C آنتی‌بادی علیه بدن خود بیماران (اتوآنتی‌بادی) وجود دارد مانند آنتی‌بادی ضد هسته سلول، آنتی‌بادی ضد ماهیچه صاف و فاکتور روماتوئید.   کلمات کلیدی:

4 0

نظرات

نظرات :